In het oude Rome was er een beroemde redenaar die Cicero heette. Mensen kwamen met honderden tegelijk bijeen om hem te horen, en hij sprak een uur lang, soms langer — zonder ook maar één notitie in zijn hand.
Hoe? Was hij gewoon geboren met een magisch geheugen? Nee. Hij gebruikte de truc van de dichter — het geheugenpaleis.
Voor een grote toespraak stelde Cicero zich voor dat hij door een gebouw liep dat hij goed kende. Bij de voordeur "plaatste" hij het eerste wat hij wilde zeggen. In de gang het volgende. Bij het raam weer het volgende. En terwijl hij sprak, maakte hij in gedachten eenvoudigweg een wandeling door de kamers, en raapte hij elk idee op wanneer hij erlangs kwam.
Meer dan duizend jaar lang was dit gewoon iets wat ontwikkelde mensen deden. Men zag geheugen niet als een gave waarmee je het maar moest doen — sterk of zwak, geluk of pech. Men zag het als een vaardigheid, zoals zwemmen of fietsen. Iets wat iedereen kon oefenen en waarin je beter kon worden.
Onderweg is de wereld dat min of meer vergeten. Mensen begonnen te zeggen: "Ik heb nu eenmaal een slecht geheugen", alsof het de kleur van hun ogen was — voor altijd onveranderlijk.
Maar Cicero wist wel beter. De dichter vóór hem ook.
Een geheugen is geen doos die je bij je geboorte aangereikt krijgt, al vol of al leeg. Het is een tuin. En iedereen die bereid is de kunstgreep te leren, kan die laten groeien.
Een wonder om te proberen: maak van je route naar school een geheugenpad. Plaats de drie taken van morgen op drie punten erlangs. Verzamel ze onderweg.