Toen Helen Keller nog een heel klein kind was, ontnam een koorts haar zowel haar zicht als haar gehoor. Ze kon niet zien. Ze kon niet horen. En zo leefde ze jarenlang opgesloten in een zwijgende duisternis, zonder enige manier om te delen wat er in haar omging — en zonder enige manier om te weten dat woorden überhaupt bestonden.
Mensen dachten dat ze eenvoudigweg niet te bereiken was.
Toen kwam er een lerares. Haar naam was Anne Sullivan, en zij weigerde op te geven.
Dag na dag spelde ze woorden in Helens hand met haar vingers — letter voor letter die Helen wel kon voelen, maar nog niet begreep. Waarom tikt ze op mijn hand? Wekenlang gebeurde er niets.
Toen stonden ze op een dag bij de waterpomp. Anne liet koel water over een van Helens handen stromen, en in de andere spelde ze, steeds opnieuw: w-a-t-e-r.
En plotseling — wonderbaarlijk — viel alles op zijn plaats. Helen begreep het. Dit koele, stromende ding heeft een naam. Alles heeft een naam! Een hele wereld brak open.
Aan het einde van die dag had ze dertig woorden geleerd, gretig reikend om alles om haar heen aan te raken en te benoemen.
Het meisje dat iedereen had opgegeven, groeide op, schreef boeken en reisde de wereld rond om voor anderen op te komen — een blijvend bewijs dat geen stilte en geen duisternis je kunnen vertellen wat een mens vanbinnen in zich draagt.
Een verwondering om te proberen: sluit je ogen en laat een vriend met een vinger een woord op je handpalm spellen. Voel hoeveel er door enkel een aanraking kan worden overgebracht.