Soms, zittend in een rij aan een schoolbank, zou je kunnen denken dat leren betekent dat je stil moet zitten en zwijgen. Maar bijna heel de menselijke geschiedenis lang waren er helemaal geen schoolbanken. Geen rijen. Geen bel. En toch leerden mensen ongelooflijk veel.
Hoe? Door nieuwsgierig te zijn.
Door naar de volwassenen te kijken en hen na te doen.
Door eindeloos vragen te stellen.
Door het te proberen, het fout te doen, en het opnieuw te proberen. Door te spelen — want spelen is hoe jonge dieren en jonge mensen altijd hebben geoefend voor het serieuze werk van het leven.
Kinderen leerden sporen volgen, koken, bouwen, verhalen vertellen, de lucht en de seizoenen lezen, allemaal zonder één enkel werkblad. Hun leraar was nieuwsgierigheid — dezelfde heerlijke kriebel die je voelt wanneer je echt, echt wilt weten hoe iets werkt, of iets niet kunt neerleggen voordat je hebt uitgevogeld hoe het zit.
Die kriebel is oeroud. Het is de oudste leraar die er bestaat, veel ouder dan scholen, en je bent ermee geboren.
School kan geweldig zijn — maar leren is er niet uitgevonden, en school heeft er geen alleenrecht op. Telkens wanneer je je verwondert, knutselt, "waarom?" vraagt, of iets oefent gewoon omdat je ervan houdt, leer je op de oudste manier die er is.
Iets om je over te verwonderen: leer deze week één ding zonder enig werkblad — gewoon door naar iemand te kijken, te vragen, en het zelf te proberen. Dat is de oude manier.