Wanneer je ’s avonds je ogen sluit en wegdrijft in de slaap, kan het lijken alsof er niets gebeurt. De dag is voorbij. Jij bent gestopt. Maar in je hoofd begint het wonderlijkste werk dan pas echt.
Terwijl jij slaapt, wordt je brein een stille kleine bouwer.
Het gaat nog eens langs alles wat je die dag hebt gedaan en geleerd — het nieuwe woord, het gewiebel op de fiets, het liedje, de som — en het ruimt het allemaal netjes op.
Het gooit de stukjes weg die je niet nodig hebt, en bergt de stukjes die je wél nodig hebt zorgvuldig op, stevig ingebouwd, zodat ze er ’s ochtends nog steeds zijn.
Daarom kun je soms iets wat je gisteren nog niet kon — een lastig stukje op de piano, een puzzel, een moeilijk woord spellen — vandaag ineens wel, bijna alsof het tovenarij is. Maar het is geen tovenarij. Het is de nachtbouwer, die werkte terwijl jij droomde.
Dus slapen is geen verloren tijd, en het is niet het tegenovergestelde van leren. Het is er een deel van. De helft van het leren gebeurt nadat je het boek hebt dichtgedaan — nadat je je ogen hebt gesloten.
Vanavond, als je naar bed gaat, kun je glimlachen en denken: ga je gang, drukbezige hersenen. Bouw iets moois voor me.
Iets verwonderlijks om te proberen: leer vlak voor het slapengaan iets kleins — drie nieuwe woorden, een kort rijmpje. Kijk morgenochtend eens. De nachtbouwer zal aan het werk zijn geweest.