Heel lang geloofden machtige mensen dat er maar één manier was om slim te zijn — hun manier. Hun boeken lezen. Hun toetsen maken. Hun gedachten denken.
En dus maakten ze, wanneer ze mensen ontmoetten die de wereld op een andere manier kenden, een grote vergissing. Ze zeiden dat die mensen "niet slim" waren, en veegden hun kennis terzijde als stof.
Maar kijk eens naar alles wat ze wegveegden.
Ze veegden zeelieden weg die de deining van de oceaan konden lezen en piepkleine eilanden konden vinden zonder ook maar enige kaart.
Ze veegden grootmoeders weg die wisten welke plant heelt en welke plant schaadt.
Ze veegden vertellers weg die duizend jaar geschiedenis in hun geheugen meedroegen, zonder ook maar één enkel boek.
Ze veegden bouwers, wevers, jagers, genezers, hoeders van liederen weg — stuk voor stuk droegen zij een soort slimheid in zich waar de toetsen nooit aan hadden gedacht om naar te vragen.
De waarheid is ruimer en veel wonderlijker dan die ene smalle weg. Slimheid komt in vele vormen. Er is de slimheid van getallen, ja — maar ook die van handen, van muziek, van dieren, van mensen, van geduld, van je weg vinden, van vrede sluiten. Geen enkele toets kan ze allemaal vatten. Geen enkele heuvel kan ze rangschikken. De wereld zit vol verschillende manieren om slim te zijn, en vrijwel zeker heb jij er een die de schooldag nog niet eens is tegengekomen.
Iets wonderlijks om te proberen: noem een soort slimheid waar toetsen nooit naar kijken — aardig zijn, dingen repareren, een vriend kalmeren, een verhaal vertellen. Welke is van jou?