Vlak voor iets groots — een race, een optreden, hardop lezen, een eerste schooldag — kun je het voelen: dat gefladder. Die wiebelbuik. Dat bonzende hart. Vlinders.
Het is makkelijk om te denken dat die vlinders betekenen dat er iets mis is. Ik ben bang. Ik ben er niet klaar voor. Ik kan het niet. Maar hier is een prachtig geheim.
Die vlinders zijn niet je vijand. Heel vaak is het je lichaam dat zich klaarmaakt. Als iets ertoe doet, wordt je lichaam wakker en giet het er extra energie in — een beetje extra hartslag, een beetje extra sprankeling — zodat je sneller kunt rennen, vlugger kunt denken en op je allerbest kunt zijn.
Dat gefladder is je lichaam dat zegt: dit is belangrijk, en ik help je. Dappere mensen voelen ook vlinders. Ze hebben alleen geleerd om er anders naar te luisteren.
Dus de volgende keer dat de vlinders komen, hoef je niet met ze te vechten. Je kunt één keer rustig ademhalen, een hand op je buik leggen en vriendelijk zeggen: dank jullie wel, vlinders.
Ik weet het. Dit is belangrijk. Kom, we gaan. Hetzelfde gefladder dat als angst voelt, kan veranderen in een gevoel van klaar zijn. Het stond al die tijd aan jouw kant.
Iets verwonderlijks om te proberen: voor iets dat je zenuwachtig maakt, haal één keer rustig adem en zeg in jezelf: "Dit zijn mijn helpende vlinders." Begin dan.