Toen Ann Bancroft een meisje was in Amerika, kon school ellendig zijn. Lezen en schrijven waren een worsteling voor haar — de letters leken door elkaar te raken en weg te glippen.
Ze had wat we nu dyslexie noemen. Destijds had ze soms het gevoel dat iedereen dingen gemakkelijk vond die voor haar verschrikkelijk moeilijk waren.
Het was gemakkelijk geweest om te besluiten dat ze gewoon niet slim was. Maar lezen is maar één soort slimheid — en Ann had er nog veel meer, in overvloed.
Ze was sterk, dapper en onstuitbaar in de buitenlucht. Ze hield van de koude, woeste plekken waar de meeste mensen voor zouden wegrennen.
Waar woorden moeilijk voor haar waren, voelden ijs en sneeuw en uithoudingsvermogen als thuis. Ann Bancroft werd een van de grootste poolexpeditiereizigers ter wereld.
Ze trok een slee over de bevroren zee helemaal naar de Noordpool — de eerste vrouw ooit die dat deed — en reisde later ook dwars over Antarctica naar de Zuidpool. Ze heeft op de uiterste einden van de aarde gestaan.
Het meisje dat een bladzijde zo moeilijk vond, bleek briljant in dingen die geen enkele bladzijde kon meten. En later werd ze zelf lerares en zei ze tegen kinderen die worstelen zoals zij deed: jouw moeilijkheid met één ding zegt niets — helemaal niets — over alle wonderen die jij in je draagt.
Een wonder om te proberen: als één ding op school echt moeilijk voor je is, maak dan een lijst van dingen waar je goed in bent en die school nooit toetst. Bewaar die. Vul hem aan.