Malala groeide op in een prachtige vallei in Pakistan, en van bijna alles hield ze nog het meest van naar school gaan. Ze hield van leren, van boeken, van haar vriendinnen en van het gevoel dat haar geest elke dag een beetje groter werd.
Maar waar zij woonde, hadden sommige machtige mensen besloten dat meisjes helemaal niet naar school mochten. Ze wilden dat de meisjes thuisbleven en zwegen.
Malala zweeg niet. Zelfs als jong meisje liet ze van zich horen — moedig, keer op keer — en zei iets eenvoudigs en waars: ieder kind, meisje of jongen, heeft het recht om te leren. Haar stem werd steeds sterker, totdat mensen over de hele wereld luisterden.
Die machtige mensen deden hun uiterste best om haar het zwijgen op te leggen, en op een verschrikkelijke dag brachten ze haar ernstig letsel toe.
Maar Malala herstelde — en in plaats van stil te vallen, werd ze alleen nog moediger. Ze bleef spreken voor kinderen overal ter wereld die van school werden weggehouden.
Toen ze pas zeventien was, kreeg Malala de Nobelprijs voor de Vrede — een van de grootste onderscheidingen ter wereld — en werd ze de jongste persoon ooit die hem ontving.
Eén meisje, dat eenvoudigweg weigerde te geloven dat leren niets voor haar was, hielp de deur naar school voor miljoenen kinderen een stukje verder open te zetten.
Een wonder om te proberen: denk aan iets waarvan jij gelooft dat het eerlijk en waar is. Oefen om het hardop te zeggen, vriendelijk en duidelijk. Daar begint moed.