Ooit tekende iemand een curve. Die zag eruit als een gladde heuvel: hoog in het midden, aan beide uiteinden aflopend.
Aanvankelijk was het een nuttige tekening. Ze hielp mensen begrijpen hoe dingen zich verspreiden — hoe bijvoorbeeld de meeste tarwekorrels ongeveer even groot zijn, met een paar kleinere en een paar grotere.
Maar toen dwaalde de heuvel het klaslokaal binnen, en ging er iets mis.
Mensen begonnen haar te gebruiken om kinderen in te delen. "De meesten van jullie zullen gemiddeld zijn," leek de heuvel te zeggen. "Een paar van jullie, aan deze kant, zijn slim. Een paar van jullie, aan die kant, zijn traag. Zo is het nu eenmaal." En omdat de volwassenen de heuvel geloofden, begonnen de kinderen het ook te geloven.
Degenen die te horen kregen dat ze "onderaan" stonden, hielden op te reiken — en zo werden ze soms, langzaam en verdrietig, wat de heuvel had voorspeld.
Maar dit is nu juist het bijzondere aan kinderen: ze blijven niet staan op iemands tekening. Het kind dat als "gemiddeld" is aangemerkt, schrijft een gedicht dat de hele kamer stil krijgt. Het kind dat als "traag" is aangemerkt, repareert het ding dat niemand anders kon repareren. Keer op keer klimmen kinderen de heuvel helemaal af en gaan ergens staan waar de tekening nooit aan had gedacht.
Een curve kan een zak tarwe beschrijven. Ze kan niet één enkel mensenkind bevatten.
Je bent nooit een stip geweest op iemands heuvel. Je was altijd al een volledig, verrassend mens — vrij om in welke richting dan ook te groeien.
Een verwondering om te proberen: maak dit hardop af — "Iets waar ik steeds beter in word, is…" Merk dan op: je bent net verschoven.