Wanneer je iemand ziet die ergens briljant in is — een voetballer, een danser, je grote zus die radslagen maakt — kan het lijken alsof diegene er gewoon mee geboren is.
Alsof ze nooit hebben gewankeld, nooit zijn gevallen, nooit hebben gevoeld wat jij voelt wanneer het misgaat. Maar dat is gezichtsbedrog. Je ziet hen alleen nu. Je hebt het ervoor niet gezien.
Achter elke vloeiende radslag schuilen honderd smakpartijen in het gras. Achter elk doelpunt gaan jaren van missers schuil. Achter alles wat er moeiteloos uitziet, ligt een lang, verborgen spoor van vallen en weer opstaan.
Zelfs de grootste mensen die je kunt bedenken, zijn gevallen, hebben gefaald en zich dwaas gevoeld — steeds opnieuw. Het vallen was niet het tegenovergestelde van groots worden. Het vallen was hoe ze groots werden.
Elke kampioen is eigenlijk gewoon iemand die één keer vaker opstond dan viel.
Dus als je iets probeert en je gaat onderuit, dan betekent dat niet dat je erin faalt. Dan ben je het aan het doen. Je hebt je aangesloten bij elke held die ooit heeft geleefd, precies op het deel van het verhaal dat ze niet op de posters zetten: het deel waarin je weer opstaat.
Vallen betekent niet dat je moet stoppen. Vallen betekent dat je meespeelt.
Een verwondering om te proberen: denk aan iemand die je bewondert. Stel je alle valpartijen voor die je nooit hebt gezien. Ga dan zelf ergens je eigen val maken — dapper.