Katherine Johnson hield van getallen vanaf het moment dat ze kon tellen. Als klein meisje in Amerika, lang geleden, telde ze alles — treden, borden, sterren — en ze was zo snel en zo briljant in de wiskunde dat ze jaren voorliep en op school begon ver boven haar leeftijdsniveau.
Maar Katherine groeide op in een tijd waarin twee dingen onterecht tegen haar werden gebruikt: ze was een vrouw, en ze was zwart. In die tijd werd tegen veel mensen eenvoudigweg gezegd dat iemand als zij geen belangrijk werk kon doen — dat bepaalde deuren gesloten waren, bepaalde banen niet voor hen bestemd.
Die deuren hadden nooit gesloten mogen zijn. En Katherines geest liet zich niet tegenhouden.
Ze werd wiskundige bij NASA, in de grote race om mensen de ruimte in te krijgen.
Ze was zó verbazingwekkend nauwkeurig dat, toen de eerste Amerikaanse astronaut zich voorbereidde om om de aarde te draaien en reusachtige nieuwe computers de baan berekenden, de astronaut zei: laat dat meisje de cijfers controleren. Als zij zegt dat ze kloppen, ga ik. Hij vertrouwde meer op Katherines geest dan op de machine.
Haar berekeningen hielpen mensen veilig de ruimte in te sturen — en later helemaal naar de maan en weer thuis.
De wereld had Katherine Johnson twee keer klein proberen te maken. Haar wonderbaarlijke geest deed de hele wereld opkijken.
Een wonder om te proberen: tel vanavond eens iets dat moeilijk te tellen is — de sterren die je kunt zien, of hoeveel ademhalingen er in een minuut passen. Verwonder je er, net als Katherine, over hoe getallen ons helpen onmogelijke plaatsen te bereiken.