In een drukke wereld vol meten is hier een stil, gedurfd idee. Sommige volwassenen noemen het bijna gevaarlijk, omdat het verandert hoe je naar iedereen kijkt.
Het idee is dit: een kind is meer dan een score. Dat is alles. Het klinkt vanzelfsprekend. Maar bedenk eens hoeveel van de wereld dat vergeet.
Er zijn grafieken die kinderen in getallen veranderen. Schermen die mensen in stippen veranderen. Toetsen die etiketten uitdelen alsof een etiket ooit een hele, levende persoon zou kunnen bevatten.
En elke keer staat dit kleine idee op en zegt: nee. Er is meer. Meer dan de score op de pagina. Meer dan het niveau, het cijfer, de kleurgecodeerde stip.
In het stilste kind van de kamer schuilt een hele wereld — vol grappen die nog niet verteld zijn, vriendelijkheid die nog niet nodig was, dingen die het ooit zal maken en die niemand zich kan voorstellen.
Een score kan één ding meten, op één dag. Ze kan geen moed meten. Ze kan niet meten hoe je je vrienden behandelt. Ze kan geen verwondering meten, of koppigheid, of liefde.
Dus als een getal je ooit het hele verhaal van een persoon probeert te vertellen — van jou, of van wie dan ook — dan mag je glimlachen en er het gedurfde antwoord op geven: Er is meer.
Een verwondering om te proberen: de volgende keer dat je een score hoort — die van jou of die van iemand anders — voeg dan in je hoofd drie woorden toe: en nog zoveel meer.