Toen Priya klein was, hield ze van machines. Ze vond het heerlijk om de broodrooster uit elkaar te halen om te zien wat erin zat. Ze bouwde graag, repareerde graag, wilde uitzoeken hoe dingen werkten. Meer dan wat ook wilde ze ingenieur worden.
Maar iemand zei tegen haar — niet onaardig, gewoon alsof het een vanzelfsprekend feit was — "O, dat is niet echt iets voor meisjes." En een tijdje lag dat zinnetje op haar als een zwaar deksel. Niet voor meisjes. Niet voor mij. Ze stond op het punt haar gereedschap voorgoed weg te leggen.
Toen ontmoette ze een ingenieur die toevallig een vrouw was — en die, zo bleek, bruggen bouwde — en het zware deksel werd eenvoudigweg opgetild. Want hier was het levende bewijs: datgene waarvan Priya te horen had gekregen dat het "niets voor haar" was, deed iemand net als zij elke dag opnieuw, en briljant.
De "regel" was nooit echt geweest. Het was gewoon een zin die iemand had uitgesproken. De deur waarvan Priya dacht dat die op slot zat, had al die tijd open gestaan — ze hoefde alleen maar één iemand erdoorheen te zien lopen.
Dus pakte ze haar gereedschap weer op. En ze liep erdoorheen.
Wanneer iemand je vertelt dat iets prachtigs "niet voor iemand zoals jij" is, wees dan een beetje wantrouwig tegenover die zin. Heel vaak staat de deur open. Soms hoef je alleen maar degene te zijn die dapper genoeg is om als eerste erdoorheen te lopen — en hem open te houden voor de volgende persoon.
Een verwondering om te proberen: is er iets waar je van houdt maar waarvan je is verteld dat het "niet voor jou" is? Zoek één echt bestaand persoon die het doet. Laat het deksel oplichten.