Wilma Rudolph werd lang geleden in Amerika geboren, klein en teer — een van de vele, vele kinderen in haar gezin. Als jong meisje kreeg ze een reeks ernstige ziektes, en een daarvan verzwakte haar been zo erg dat ze een zware metalen beugel moest dragen om überhaupt te kunnen staan.
De dokters betwijfelden of ze ooit goed zou kunnen lopen. Rennen? Nooit.
Misschien zou ze zelfs nooit echt goed kunnen lopen. Maar Wilma had andere plannen, en haar familie ook. Om de beurt, dag na dag, oefenden ze voorzichtig met haar been, hielpen haar te trainen, en weigerden op te geven.
Het ging langzaam. Het was zwaar. Beetje bij beetje werd haar been sterker.
Eerst liep ze zonder beugel. Daarna — tot ieders verbazing — rende ze.
En ze rende niet zomaar. Ze rende als de wind.
Wilma Rudolph groeide op tot een van de snelste vrouwen op aarde; ze liep op de Olympische Spelen en won niet één maar drie gouden medailles, terwijl de hele wereld toekeek hoe het meisje dat "nooit zou rennen" iedereen voorbijvloog.
De dokters hadden haar been opgemeten. Haar hart konden ze niet meten, noch de liefde van haar familie, noch wat jaren van geduldig blijven proberen kunnen doen.
Een wonder om te proberen: denk aan iets wat je lichaam een jaar geleden nog niet kon, maar nu wel. Je lichaam wordt altijd sterker dan het was.