Sommige ochtenden kwam Nadia op school en legde meteen haar hoofd op haar bank. Ze gaf geen antwoord op vragen. Ze deed dingen fout. Ze snauwde tegen haar vriendinnen en vrienden.
Chagrijnig, dachten mensen. Doet niet haar best. Maar de leraar, meneer Okoro, zag niet alleen "chagrijnig." Hij vroeg zich af.
Hij ging in de pauze bij Nadia zitten en vroeg zachtjes hoe het met haar ging. En zo ontdekte hij wat haar ochtenden inhielden.
Hij ontdekte dat het thuis op dat moment moeilijk was, dat sommige nachten luidruchtig en beangstigend waren, dat er sommige dagen niet veel ontbijt was. Nadia was niet lui en ze was niet "traag." Ze was een moe, hongerig, bezorgd meisje, dat vóór negen uur al meer met zich meedroeg dan de meeste mensen op een hele dag.
Meneer Okoro maakte er geen ophef van. Hij zorgde er gewoon stilletjes voor dat er 's ochtends iets te eten was, en een rustige hoek, en een volwassene die het begreep.
En met haar buikje vol en haar zorgen gehoord, hief Nadia haar hoofd op — en het slimme, gevatte, grappige meisje dat er al die tijd al was geweest, kwam terug.
Wat eruit had gezien als "kan niet" had nooit met haar verstand te maken. Het ging om haar ochtend. En een ochtend kan geholpen worden.
Als iemand het moeilijk heeft, is de vriendelijkste vraag niet "wat is er mis met jou?" maar "wat is er gebeurd, en hoe kan ik helpen?"
Een verwondering om te proberen: als een vriend of vriendin chagrijnig of stil is, besluit dan niet dat die gemeen doet. Vraag vriendelijk of het wel gaat. Een zware ochtend is makkelijker als iemand het opmerkt.